Córka owczarza

Kolejna ksiązka prosta jak budowa cepa. Owszem autorka pisze dość ciekawie, tylko co z tego, kiedy bohaterowie są tacy nudni, koszmarnie przerysowani i do szpiku dobrzy lub źli. Kompania najemników zachowuje się jak grupa zakonnic w czasie procesji. Idąc na pole walki, idą zawsze traktem (ilu ich było 100, skoro zmieścili się na nocleg w stodole?) i nigdy nie sprawia problemów. Nikt nie ukradnie kury, ani nie bzyknie się z chłopką na sianie. Do sięgnięcia po książkę zachęcił mnie opis, a szczególnie słowa "Jej wiedza militarna jest imponująca, a opis życia w oddziale najemników przekonuje." Jak przekonuje, skoro nie przekonuje, a kobieta nie ma pojęcia o czym pisze. Obóz najemników wygląda, jak wakacyjny obóz harcerski, a pierwszy opis walki rozśmieszył mnie niemal do łez. Według autorki od żołnierza piechoty wymaga się szybkości w posługiwaniu się mieczem, jakby bitwa składała się z pojedynków Kmicic - Wołodyjowski. Bohaterka w pierwszej bitwie idąc w drugim szeregu piechoty spotyka przeciwnika który ma miejsce na to by odskoczyć po zadanym przez nią ciosie. No sorry ale niestety między innymi dzięki takim kwiatkom i wspomnianej wcześniej nudności postaci, nie dałem rady tej książce do końca.