Potop

Książkę kupiłem bez jej wcześniejszego zobaczenia w środku, przez Internet. Przyszła, otwieram, konsternacja, wiersz. Jakbym się wpierw napatrzył, tobym nie kupił, bo chciałem kupić prozę. I tu cały trik, omen nawet, żem się nie napatrzył! Bo to naprawdę jest proza. To jest proza najwyższej smakowitości. Narracja Salci Hałas jest bez jakichkolwiek wad. Każdy komponent powiązała w ten sweter włóczkami o idealnie dobranej gramaturze. Zmyślnie splotła prąd strumieniowy z derbami, niewydarzone śliwki z eksperymentem filadelfijskim, prekognicje i menopauzę z końmi, które powinny mieć w Gdyni pomnik. A wszystko to językiem pojącym, skojarzeniami uzasadnionymi, nieformalnością wymuskaną. Powtórzeniami nie przenawoziła, z pisownią się podroczyła, poczucie humoru poczerniła w sam raz. Miłośnik intonacji, aranżacji i smaczków będzie miał ucztę. No i ten fatalizm, tak nienaganny, że w Dobrin City (zob. pod Bodor) Zośkę mieliby za stąd. Nie ma w tej książce klasycznej intrygi ani plot twistów, bo to poemat, ale linijka po linijce chłonie się ten świat, który bardziej odarty z celofanu już być nie może. Od „Potopu” zacząłem, na „Potopie” nie skończę. Amba fatima, bęc.