Poszerzenie pola walki

Literacki debiut Michela Houellebecqa. I chociaż autor lubi szokować swoimi wypowiedziami, które mogą budzić skrajną niechęć, podobnie jak nawet niektóre frazy tekstów, to jednak trzeba mu przyznać, że czyta się go jednym tchem. Do tego jeszcze jego język opisu jest skrajnie szczery i bezpruderyjny, z humorem, niewątpliwie czarnym, miejscami ironicznym a nawet sarkastycznym. Krótka powieść lub długa nowela składa się z pierwszoosobowej narracji trzydziestolatka, dobrze sytuowanego informatyka, dzisiaj powiedzielibyśmy incela. Do tego pracującego w korpo, żyłującej sektor publiczny. Poglądy bohatera nie budzą sympatii czytelnika, aczkolwiek szczerość przeciwnie, nie dość, że bawi, to jeszcze jest brutalnie trafna. Zresztą pozytywnych uczuć nie budzi żadna z przedstawionych postaci, jaki całe środowisko. Wszyscy zdają się grać w przedstawieniu rolę, która ich przerasta, ale nie chcą się przyznać do tego. I każdy kontynuuje swój występ, wygłaszając kwestie jakich od nich oczekuje społeczeństwo. I tak też się zachowują, co im zresztą nie przynosi ani szczęścia, ani nawet satysfakcji. Farsa odgrywana z premedytacją w tonacji dramatu. Na ich tle popadający w prawdziwą lub tylko wymyśloną przez siebie depresję (anty)bohater jawi się jako jedyny normalny, który niczym dziecko w bajce „Nowe szaty cesarza” Andersena nie waha się nazwać tego, co widzi. On nie chce żyć tak jak reszta i dlatego jest uznany za chorego. A jego zachowanie znajduje aprobatę tylko wówczas, gdy tej reszcie przyznaje rację, aczkolwiek nie z wewnętrznego przekonania. Ale to nieważne, ma wrócić na scenę i grać jak inni. Satyra na współczesna społeczeństwo konsumpcyjne? A może bezideowe lub hedonistyczne lub po prostu żyjące tak, jakby jutra miało nie być? A może portret takiego społeczeństwa i diagnoza jego problemów? Kontrowersyjna forma, bardzo ciekawa treść.