Niepogodzony. Antologia osobista 1991–2013

Michel Houellebecq to pisarz, którego charakterystykę zwykle zaczyna się od mocnych przymiotników. Niepokorny, bezczelny, złośliwy to tylko kilka słów, które zdają się definiować jego poczucie inności, nietolerancji dla głupoty i histerii, często sięgające rasizmu, homofobii i niepoprawności w każdym, nie tylko politycznym aspekcie. Taki jest Michel - "Niepogodzony". Znając jego prozę, bezczelną i bezceremonialną, z zaskoczeniem odkrywałam "Antologię osobistą 1991 - 2013". Wydając ją bowiem, autor świadomie odsłonił miękkie podbrzusze. Jest ona zbudowana na... miłości. Sprowadza się do żalu za odejściem bliskich, do rozpaczy po straconym uczuciu, do tęsknoty za jedyną, idealną osobą. W obrazkach, które wydają się zwyczajne do bólu, przemyka tęsknota i rozczarowanie. Wraz z mijaniem lat, nieporadne rymy stają się bardziej wytrawne, choć moim zdaniem - wielbicielki poezji ale i laika w jej ocenie - nie jest to twórczość najwyższych lotów. Tyle, że zupełnie mi to nie przeszkadza. Jest trochę jakbym czytała bardzo prywatne zapiski kogoś znajomego, które prowadzą od naiwności i koślawość, przez rozczarowania po gorycz i rozczarowanie, jakie znam już z powieści autora. Wiersze wybrzmiewają subtelnie, delikatnie, w przekładach Macieja Frońskiego i Szymona Żuchowskiego. Bardzo im daleko do charakterystycznego dla autora krzyku, ironizowania, wykpiwania. Nie będzie to tomik do poduszki ani ukochana książka, zabierana zawsze w podróż. Ale bardzo się cieszę, że ją poznałam. Że Houellebecq nabrał dla mnie ludzkiego oblicza, że dane mi było wejść w jego intymny świat. I, to ważne, są tutaj także perełki, które zaznaczyłam i po które zapewne jeszcze sięgnę by pochwalić smutek, by wrócić "do rzeki niewinności", by "mieć rankiem ochotę na śmierć" lub napotkać odmieniane przez wszystkie przypadki, po wielokroć słowo 'samotność'. Pani_Ka Czyta Za niezwykle intymne, zmieniające punkt widzenia doznanie dziękuję Wydawnictwu W.A.B.