Pollyanna dorasta

"Nawet najprostsza książka skłaniająca nas ku dobrym uczynkom, więcej znaczy niż uczone wywody." "Pollyanna dorasta" to drugi tom cyklu "Pollyanna" amerykańskiej pisarki żyjącej na przełomie XIX i XX wieku. Jest powieścią piękną moralnie, uwypuklającą cnoty bohaterów, mówiąca jak ważna jest radość, miłość i piękno marzeń. Autorka daje nam do zrozumienia jak ważny jest każdy dobry uczynek, każdy promyk uśmiechu. Tytułowa bohaterka nadal uczy nas gry w zadowolenie. Natomiast dzięki Jammie'mu choremu (sparaliżowanemu) i biednemu chłopcu, poznajemy drugą grę polegającą na spisywaniu wszystkich dobrych zdarzeń, będących naszym udziałem. Pod wpływem Pollyanny osoby skwaszone, zgorzkniałe, przeżywają wiele rozterek, wewnętrznych potyczek. Następnie męczą się niewiarygodnie, by w końcu dzięki słonecznym promieniom radości małej istotki, stać się slodkie jak miód. Dziewczynka nie prawi kazań, nie poucza, nie gani, jest radosna, pracowita, życzliwa, współczująca, ogólnie dobra, jest autentycznym przykładem tego jak ważną rolę odgrywa w naszym życiu samopoczucie. Jedyny minus tej powieści to pewne nieścisłości, a także mniej świeżości pióra. W związku z czym moja ocena to 7/10