Pokora

Wyzwanie LC 2021 na luty. "Jesteś wędrowcem zmierzającym ku nicości, jak wy wszyscy, których wojna wypluła z ust swoich, wy, których nie pożarła i nie wysrała potem. Dlatego ty, wypluty, który uszedłeś z pyska bestii, wierzysz w nic. Bo to co innego niż nie wierzę w nic, mój drogi. To, o czym mówisz, nawet jeśli nie zdajesz sobie z tego sprawy, jest aktem wiary, nie zaś jej braku. Wierzysz w nic, jak wy wszyscy. (...) Po tym, co widzieliście, wy wszyscy, świadkowie owej strasznej ofiary, będziecie szukać w tej nicości sensu i większość z was przepadnie..." Znów wyskoczę z patosem, ale jedynym sensownym komentarzem do ww. cytatu z "Pokory" jest ponadczasowy manifest Tuwima - "Do prostego człowieka". Może to będzie z mojej strony naiwne, ale - Amen Panie Tuwimie. I na wieki wieków nawet. Kropka. Z góry przepraszam za moralitety, ale my, którzy nadużywamy social mediów i wyprzedaży - nie jesteśmy w stanie zrozumieć traum i dysfunkcji, jakie toczyły całe generacje naszych protoplastów. Nie przymieramy głodem. Póki co, nikt też nie wydaje nam rozkazów "traktowania bliźnich rozszerzonym mordem". Nie dziwi więc, że nasza dysfunkcyjność jest zasadniczo różna od tych, które Pan Twardoch drąży, w kolejnej już odsłonie. "Wierzyć w nic" jest w gruncie rzeczy aktem wiary... Ale w co my dziś wierzymy wyalienowani, za ekranami (wszelkiego typu)? Czego poszukujemy, rozmieniając naszą tożsamość na drobne i na kliki? Co dzisiaj jest ideą? Czy potrafimy kochać lepiej lub bardziej, ukryci w naszych strefach pseudo-komfortu? Pokora... Przeczytałam i tak już zostałam z zadumą nad Aloisami (połamanymi za młodu) i nad zgubnymi ideami, wyniszczającymi człowieczeństwo całych pokoleń. Pan Twardoch ponownie na świetnym poziomie. Szanowny Autorze - kapelusze z głów. Dziękuję za kolejną porcję literatury z gatunku "prawdą - centralnie między oczy"