Podziemie pamięci

To już moje trzecie spotkanie z prozą Yoko Ogawy po urokliwej książce "Ukochane równanie profesora" i nieco słabszym jak dla mnie zbiorze opowiadań "Grobowa cisza, żałobny zgiełk". Ta książka ma tak niepokojący i mroczny klimat, że aż czasem gęsia skórka wychodzi. Fikcyjna wyspa. Autorytarna władza, która przejmuje nad wszystkim kontrolę. Znikają rzeczy, przedmioty codziennego użytku, elementy krajobrazu, wspomnienia, uczucia, a nawet części ciała. Koszmar. Większość ludzi pokornie się w tym godzi. Są też jednostki, które wyłamują się ze schematów władzy i ze wszystkich sił starają się zachować siebie i swoje wspomnienia. Specyficzna japońska dystopia w powolnym tempie. Myślę, że to bardzo ciekawe doświadczenie czytelnicze. Trzeba samemu przekonać się, czy taka proza nam odpowiada. Ze mną ta książka zostanie na pewno na długo. Ocena pewnie byłaby jeszcze wyższa, gdyby nie to, że przypomina "Rok 1984" Orwella. A to już było. Choć proza Yoko Ogawy jest na pewno odmienna, bo wyrosła z innej kultury.