Grobowa cisza, żałobny zgiełk

Wcześniej czytałem „Ukochane równanie profesora”, nagradzane, eksponowane, wychwalane. Podobało mi się, ale mnie nie oczarowało. Dopiero drugie podejście do Ogawy mogę nazwać jej odkryciem. To było coś! Powieść będąca zbiorem opowiadań. Każde z nich jest znakomite samo w sobie, bez innych, czytać je zapewne da się w dowolnej kolejności, ale całość, nadrzędna konstrukcja, winduje to dzieło jeszcze wyżej. Poszczególne epizody są połączone sytuacją, wspomnieniem, rekwizytem, nawet gdy nie ma gwarancji, że to ten sam chomik, te same pomidory, ten sam chór. Początkowo próbowałem ogarnąć oś czasu, następstwo zdarzeń, ale w pewnym momencie zreflektowałem się, że to nie ma żadnego znaczenia, że to taki kieszonkowy „Atlas chmur”. Ciekaw jestem, czy autorka o to dbała, czy miała to precyzyjnie rozrysowane, w łańcuszek. Dla mnie był to kłąb łopianowych rzepów (misterny, nie zgnieciony),a łańcuszek zmajstrować to sobie może każdy. Zacząłem opinię od przywołania „Ukochanego równania...”. Tam owa niedoszłość oczarowania była skutkiem psujących wiarygodność uproszczeń. Tam nie było na nie miejsca, gryzły się z czarem narracji. Tu też się ten efekt pojawia. Na przykład serce. Prawie takie samo widywałem w „Patologach”, „Good Doctorach” i „Dr House’ach”, a mimo to w aż taką anatomię – otwór na co? na tętnicę?!! – nie uwierzę. Tyle że w tej książce mi to nie przeszkadzało. Może nawet było wskazane. Na koniec o tytule. Myli. Można spodziewać się nie wiadomo jak dołującego klimatu, a tu nic z tych rzeczy. Niech nikt się nie nastawia, że wpadnie od tej lektury w spleen. W drżenie – proszę bardzo.