Pod wodą

To nie jest książka, którą się „czyta dla fabuły”. Tu się wchodzi w klimat. W ciszę. W napięcie między słowami. W to uczucie, kiedy coś w tobie powoli opada na dno, a ty nie do końca wiesz, czy chcesz się wynurzyć. Podczas czytania miałam wrażenie, jakbym naprawdę była pod wodą – wszystko trochę przytłumione, trochę cięższe, bardziej lepkie od emocji. I to jest coś, co albo się czuje, albo nie. U mnie zadziałało. Nie była to łatwa lektura, momentami wymagała zatrzymania i oddechu. Ale właśnie dzięki temu zostaje na dłużej. Nie krzyczy. Nie epatuje. Raczej szepcze i pozwala, żebyś sama dopowiedziała sobie resztę. Dla mnie to książka o tym, co niewypowiedziane. O tym, co boli cicho. O zanurzeniu się w sobie – nawet jeśli nie wszystko, co tam znajdziemy, jest wygodne. Nie każdemu się spodoba. Ale jeśli lubisz historie, które bardziej się czuje niż analizuje – warto spróbować.