Kiedy wstanie świt

Siedzę sobie z kubkiem kawy i myślę o książkach, które zostają w człowieku na dłużej. „Kiedy wstanie świt” Magdaleny Szponar to właśnie jedna z takich pozycji. Nie chcę spoilerować ani streszczać, bo cała magia tej książki polega na tym, jak się ją czyta, jak się w nią wchodzi i zostaje w myślach jeszcze długo po zamknięciu okładki. Magdalena ma wyjątkowy sposób opowiadania – niby zwyczajnie, a jednak każdy fragment ma w sobie coś, co sprawia, że czujesz emocje bohaterów tak bardzo, jakby były twoimi własnymi. Jest tu spokój, który kontrastuje z momentami napięcia; codzienność przeplata się z refleksją nad życiem i decyzjami. Najbardziej ujęło mnie to, że książka nie próbuje niczego udawać. Nie ma wymuszonych dramatów ani przesadnej poetyckości. Jest autentyczna i prawdziwa, jak rozmowa z kimś, kto naprawdę rozumie, że życie nie zawsze jest ani piękne, ani łatwe – ale zawsze warte przeżycia. Jeśli szukacie czegoś, co nie pozwala odłożyć książki do końca, a jednocześnie daje chwilę zadumy nad sobą i światem, to polecam serdecznie. To nie jest pozycja „na raz”, to książka, która zostaje w sercu.