Pod tym samym niebem

Przyznam się. Nie czytuję powieści obyczajowych. Zafiksowana jestem na historii i jeśli ktoś chce mi opowiadać jakieś miłosne historyjki z naszą rzeczywistością w tle (zwykle pocukrzoną do mdłości),to mówię: dziękuję, nie. Była jedna autorka, dla której robiłam wyjątek - Monika Szwaja. Do dziś pełni w naszej rodzinie rolę środka antydepresyjnego. Ale więcej powieści już nie napisze. Książkę Kasi Kieleckiej otworzyłam z uprzejmości. I wsiąkłam! Ten znany mi klimat ciepła i serdeczności! Dowcip nie na siłę i naturalny! Świat, w którym są dobrzy ludzie, a bohaterzy z dołków wygrzebują się, wzajemnie sobie pomagając. Znowu trafiłam na książkę, którą można czytać z łagodnym uśmiechem na twarzy, książkę kojącą. Na smutek, chandrę i stres Kielecka równie dobrze działa jak lampka koniaku :)