Pociąg do życia

Akcja książki rozgrywa się w latach 1983-1988. Jest to historia czwórki chłopaków, których pasją była muzyka. Michał Zarzycki pochodził z Krakowa, jego rodzice zginęli w wypadku a wychowywała go babcia Eugenia. Darek Ślusarczyk mieszkał na wsi w Lipnicy Murowanej i wychowywany był przez mamę, która była bibliotekarką. Tomek Dębosz również mieszkał na wsi w Mordarce koło Limanowej. Jego rodzice mieli gospodarstwo i liczyli na to, że właśnie Tomek je przejmie i ożeni się z córką sąsiadów Andzią. Czwarty z chłopaków Witold Rozenek po śmierci rodziców trafił do sierocińca. Michał, Darek, Tomek i Witek poznali się w wojsku. Trafili do Mrągowa i tam zaczęli stawiać swe pierwsze kroki. Ich talent został doceniony i po ukończeniu służby zamieszkują wspólnie w Krakowie, zakładają zespół Dream Boys i nagrywają pierwszą kasetę. Zespół szybko staje się dość popularny i chłopcy zaczynają marzyć o wyjeździe na zachód, gdzie w Berlinie Michał ma wujka, który obiecuje im pomóc. Los ma wobec nich inne plany. Jak potoczy się ich historia? Historia opowiedziana przez autorkę wciągnęła mnie na maksa. Czytając opowieść przypomniałam sobie realia lat 80, w tym obowiązkową służbę wojskową, której trudno było uniknąć. Bohaterów jest czterech i każdy z nich miał inny charakter, jednak połączyła ich muzyka. Autorka każdego bohatera bardzo szczegółowo opisała, więc można było poznać ich charaktery. Muszę przyznać, że bardzo się do chłopaków przywiązałam i najzwyczajniej ich polubiłam. Książka niesie w sobie masę emocji. Były fragmenty, gdy można było się śmiać i były fragmenty w których chciałoby się płakać. Minus daję wyłącznie za korektę. Zwróciłam uwagę na zapis ze strony 319 „Darek jęknął w duchu. Nie był pewien jakiej odpowiedzi oczekuje Agata……”. W rzeczywistości chodziło jednak o Tomka, gdyż Darek już odszedł. Myślę, że takie błędy powinny być wychwycone przez korektorkę książki. Książkę oceniam na mocne 8 pkt, gdyż myślę, że zostanie na dłużej w mojej pamięci.