Cień burzowych chmur

Od pierwszych stron powieść zapowiada się tajemniczo, imponująco. Pobity, zakneblowany,żywcem zamurowany mężczyzna i tylko jeden oprawca. Wykonał na nim wyrok, dokonał aktu zemsty. Nie wiem kto jest kim, bo we wstępie nie padają żadne imiona i nazwiska występujących osób. Ta tajemniczość wręcz dodaje uroku i smaczku, wzmaga w czytelniku ogromną ciekawość. Cóż będzie dalej, skoro początek jest taki dobry? Tymczasem dalej poznajemy losy rodziny Szymczaków zamieszkałych we wsi Pawlice. Mamy Władzi, najstarszego syna Bronka, Doroty, Krysi, Julii, Leszka i Jędrka. Jest rok 1946, wszyscy mają nadzieję, że nastaną lepsze czasy, że nareszcie zapanuje spokój i przede wszystkim wolność. Niestety z dość znaczących ludzi we wsi Szymczakowie stają się wrogami ówczesnej władzy, a przede wszystkim Bartka Marczyka, który ze zwykłego chłopa za przyczyną brata działającego w szeregach UB, awansuje na przewodniczącego spółdzielni. Szymczakowie zostają pozbawieni ojcowizny, która przechodzi na rzecz państwa, ale również z dobrego wizerunku, z godności i szacunku innych ludzi. Pozbawiony wszystkiego, co było dla Bronka ważne w życiu, nie widząc dalszej perspektywy działania i życia w rodzinnej wiosce, mężczyzna postanawia wyjechać do Nowej Huty. Powieść toczy się spokojnie, ukazując dzieje każdego członka rodziny Szymczaków. Ich radosne, ale również i bolesne, trudne momenty życia. Napisana w prostym, ale urzekającym stylu. Czyta się ją z wielkim apetytem, smaczkiem i ogromną ciekawością, która narasta wraz z wgłębianiem się w kolejne strony książki. Cóż jeszcze może spotkać ? To pytanie zadawałam sobie podczas czytania, kiedy kolejne przeciwności piętrzyły się przed Szymczakami. Pierwszy tom skończyłam czytać bardzo szybko i od razu sięgnęłam po drugi.