Pocałunek cienia

No i patrzcie! Rose w końcu stała się niedomyślną idiotką! Najbardziej irytującą rzeczą we wszystkich młodzieżówkach jest dla mnie moment, w którym ja uświadamiam sobie jakąś kwestię istotną dla fabuły na początku lektury, a bohaterom dojście do takich samych wniosków zajmuje kilkaset stron. Czytam wtedy te ich rozmyślania, dylematy, narady i mam ochotę walić głową w ścianę. Najlepiej głową bohatera, bo to przecież w niej brakuje oleju. W tomie po raz pierwszy dopadło to Rose. Do tej pory logiczne myślenie zajmowało jej maksymalnie kilka stron. Ah... Bardzo dużo na tym straciła w moich oczach, a trzeba wziąć pod uwagę, że nigdy jej specjalnie nie lubiłam. Mam serdecznie dosyć Dymitra i miłości Rose do niego. Po prostu nie mam już do nich siły. Silny, twardy, troskliwy mężczyzna z zasadami i bez wad nie przypadł mi do gustu. Zakładam, że miałam im kibicować i rozpaczać po zakończeniu. No nie wyszło. Kochana najlepsza przyjaciółka też mnie drażni, ale to już nie ze względu na samą swoją osobę, ale przez sposób prowadzenia fabuły. Ciągle wszyscy podkreślają wielką przyjaźń Lissy i Rose. A dziewczyny na kartach tej książki rozmawiały ze sobą może trzy razy. Coś mi się tutaj nie zgadza. Fabuła, fabuła, fabuła... Jest ok. Naprawdę w porządku, rozwija się logicznie, różne wątki w miarę porządnie się łączą. Nawet dobrze się ją śledziło. Podsumowując książka niestety gorsza od poprzedniczki.