Po tamtej stronie piekła

Drugi tom cyklu Po tamtej stronie. Drugi i jakże udany i wciągający tom. Poznajemy dalsze losy braci Steinke – dowiadujemy się co się dzieje z Teodorem i Brunem w czasie wojny. Na poznanie losów Bruna przyjdzie nam dosyć sporo poczekać ponieważ autor skupia się na losach Teodora i jemu poświęca bardzo dużo czasu. Teodor jak to Teodor- wrogo nastawiony do Niemców, próbujący na każdym kroku pokazać swoją wrogość do nich, ciągle popada w jakieś konflikty. Pomimo, że bierze ślub z dobrze sytuowaną arystokratką to nie uspokaja się, dalej prowadzi hulaszczy tryb życia i zdradza żonę, która dla niego jest antykobieca. Na każdym kroku niestety jej to pokazuje, jest wulgarny w stosunku do niej i momentami bezczelny. Bardzo dużo miejsca autor poświęcił tym razem opisom latania Teodora i całej tej otoczce. Jak dla mnie było ich zdecydowanie za dużo ale z drugiej strony wiem, że innym czytelnikom mogło się to podobać. Przez długi czas czekałam aż autor wyjaśni losy Sary i Bruna. Oj wytrzymał mnie autor bardzo długo. Gdy wrócił do ich wątku jak dla mnie powieść zrobiła się ciekawsza. Sary niestety los nie oszczędzał, Bruno miał trochę więcej szczęścia ale niestety również wpadł w kłopoty. Poślubiając niemiecką narzeczoną, wpadł w sam środek Niemców. Wujek jego żony bardzo dobrze poznał przeszłość Bruna i dał mu jasno do zrozumienia, że będzie mu patrzył na ręce i lepiej żeby współpracował z nimi bo może źle skończyć. Bojąc się o swoją córkę i żonę w pewien sposób próbuje zapomnieć o przeszłości ale przeszłość nie zapomni o nim. Sara po ciężkich przeżyciach, w końcu ucieka z getta i chyba tylko dlatego, że los nad nią czuwa trafia do dobrych ludzi, którzy się nią zajmują i przygarniają. W końcu dziewczyna doznaje trochę spokoju i wraca do żywych. Próbuje zapomnieć o tym co przeszła ale jest to bardzo trudne tym bardziej w obliczu sytuacji, w której się znalazła. Drugi tom podobnie jak pierwszy jest bardzo dobrym tomem. Intryguje od samego początku może dlatego, że pierwszy tom kończy się w sposób nieoczywisty i pozostawia wiele pytań. Czytelnik chcąc poznać jak najszybciej odpowiedzi, sięga po kolejny tom, który wprowadza kolejne zawirowania. Cały czas nurtuje mnie pytanie czy Bruno i Sara się spotkają, czy ich losy się skrzyżują. Czekam na to jak na szpilkach. Opisy życia w getcie mnie przerażały. Wielokrotnie łza spłynęła po policzku i musiałam zrobić pauzę ponieważ opisy autora są brutalne i w żaden sposób nie koloryzowane. Brutalność Niemców nie miała granic. Ich bestialstwo, okrucieństwo, pomysły na kary przerażały momentami. Czytając takie fragmenty uświadamiałam sobie jak wielkie mamy szczęście, że nie żyjemy w tamtych czasach i nie musimy się martwić o przyszłość swoją jak i bliskich. Ta ciągła niepewność, strach o jutro była nie do opisania. My, współczesne pokolenie nie potrafimy sobie tego nawet wyobrazić. Zarówno pierwszy jak i drugi tom są powieściami po części smutnymi, wywołującymi wiele emocji. Z drugiej strony nie można się od nich oderwać bo czytelnik chce poznać losy głównych bohaterów i po cichu liczy na szczęśliwe zakończenie. Mam nadzieję, że tak właśnie skończy się trzeci tom.