Płomienna korona

" Jestem Każdy i Nikt.Niech zwą mnie od mego mizernego wzrostu.Łokietek,nic ponad." Monumentalna i epicka, prawdziwa perełka, tak najkrócej można scharakteryzować " Płomienną koronę " najbardziej obszerny tom cyklu. Chociaż przez całą powieść przewija się cała rzesza bohaterów tak naprawdę autorka skupiła się na historii pewnego bardzo niezwykłego człowieka. Powiedzieć że miał burzliwe życie, to jakby nie powiedzieć nic. Jego zawołanie " pod wiatr" idealnie ukazuje jego drogę do korony,pełną zakrętów, wybojów i decyzji,których niejeden nie odważyłby się podjąć. Lista jego niepowodzeń jak i małych osobistych zwycięstw, którymi przetykane było jego życie jest w miarę proporcjonalna,niektórzy mówili o nim, że jest jak trawa, zawsze się podniesie. Ogromny szacunek budzi zwłaszcza to,że nie traktował zdobycia korony jako czegoś co zwieńczy jego życie, wynagrodzi wszystkie trudy jakie poniósł, on traktował to jako służbę, rodzaj pracy ,którą jest winien Królestwu. Prosty, zwyczajny człowiek, przede wszystkim bardzo ludzki,niewielkiego wzrostu, ale za to wielki duchem,dla niektórych po prostu Władek. " Płomienna korona" to również historia powolnego upadku Zakonu Templariuszy, jak i rodzącej się bestii w postaci Zakonu Najświętszej Marii Panny,z którą nasze Królestwo borykać się będzie przez bardzo długie lata. Ich cynizm, pazerność i przede wszystkim przewrotność autorka naświetla wprost kapitalnie. Dla mnie osobiście " Płomienna korona "jest przepiękną czytelniczą ucztą, podróżą w odległe, trochę już zapomniane czasy.pomimo jej objętości, uważam że ze wszech miar było warto przeżyć to wszystko. Mega !!!!