Planeta śmierci

Kolejna powtórka lektury sprzed lat, a raczej kolejne spotkanie z klasyczną sf, i kolejna konstatacja, że to naprawdę dobra literatura i jednocześnie dobra rozrywka w jak najpochlebniejszym znaczeniu tego słowa. I kolejne (obiecuję, że używam tego słowa ostatni raz w tym tekście) westchnienie, że dziś już nie można pisać tak naiwnie, tzn. tak wprost o oczywistościach: że wojna niszczy, a pokój buduje, że długotrwałe pozostawanie w stanie wojny zmienia ludzi na gorsze, że zwykle widzimy przyczynę złego w przeciwniku, nigdy w nas samych, oraz że na zwycięstwo składają się liczne porażki. Czytając te rozpasane, prawie niczym nieograniczone wizje z lat 50. i 60. ma się wrażenie, jakby wtedy pisarze zagrzewali czytelników do boju, jakby z wiarą powtarzali: idźmy naprzód, odkrywajmy, poszerzajmy nasz świat, szukajmy nowego, eksplorujmy! Później gdzieś ta energia się rozproszyła, a nasza wyobraźnia zszarzała - a może tylko tak mi się wydaje, bo ostatnio chyba znów rozmach powraca do science-fiction. Oby! W każdym razie proza sf z tamtych lat jest wznawiana wciąż i wciąż, a to świadczy o jej wartości najniezbiciej.