Filmowy wehikuł czasu

Harry Harrison w „Filmowym wehikule czasu” postanawia połączyć satyrę na Hollywood z motywem podróży w czasie. Pomysł wyjściowy brzmi atrakcyjnie: producent filmowy, by uratować podupadłe studio, przenosi ekipę i aktorów do roku 1000, żeby nakręcić na żywo odkrycie Ameryki przez Wikingów. Brzmi szalenie? Niestety, wykonanie okazuje się mniej porywające, niż mogłoby być. Książka ma w sobie sporo absurdalnego humoru, ale opiera się głównie na powtarzających się gagach i dość prostych żartach. Dialogi bywają zabawne, jednak nie zawsze trafiają w punkt, a satyra na filmowy świat momentami sprawia wrażenie zbyt powierzchownej. Autor uderza w oczywiste stereotypy - chciwych producentów, rozkapryszonych aktorów - nie rozwijając ich w coś bardziej oryginalnego. Również bohaterowie pozostają raczej papierowi. Barney Hendrickson to typowy everyman, reszta obsady to figury komediowe bez głębi psychologicznej. Dla niektórych czytelników może to być atut - powieść czyta się szybko i bez wysiłku - ale z literackiego punktu widzenia całość wydaje się płaska. Zakończenie dodatkowo sprawia wrażenie przyspieszonego, jakby autorowi zabrakło pomysłu na domknięcie historii. Nie można odmówić Harrisonowi lekkości stylu - książkę da się połknąć w jeden czy dwa wieczory - ale trudno powiedzieć, by była to powieść, do której chce się wracać. To rozrywka chwilowa, niezobowiązująca, raczej przeciętna na tle innych klasyków science fiction. „Filmowy wehikuł czasu” to książka poprawna, momentami zabawna, ale bez większej głębi i polotu. Nadaje się jako przerywnik między ambitniejszymi lekturami, lecz raczej nie zostanie w pamięci na długo.