Piętno dzieciństwa

Przeczytałam pierwszą część cyklu „Sedno”, więc wiedziałam czego mogę się spodziewać. Tym niemniej i tak czytałam książkę z zapartym tchem. Już historia Edyty porwała mnie i rozwaliła na drobne kawałki. Druga część o bracie bliźniaku - Wojtku wywołała we mnie jeszcze więcej emocji. Wojtek Rawicki z pozoru miał poukładane życie. Był dyrektorem w banku, miał dom, żonę i dwójkę bliźniaków Maksa i Jagodę. Cóż więcej potrzeba? Za wszystkim kryło się jednak drugie dno. Ożenił się z rozsądku z kobietą, która zaszła w ciążę z jego ojcem by chronić dzieci. Rezygnuje ze szczęścia do chwili gdy dowiaduje się, że jego była dziewczyna Ania urodziła córeczkę Zuzię, która obecnie ma już 5 lat. Coś w nim pęka i jest początkiem zmian. Wyzwolenie przynosi również śmierć ojca. Zdejmuje węzły, które sam sobie zarzucił postanawiając zawalczyć o siebie i swoją przyszłość. Czy uda mu się odzyskać Anię i stać się prawdziwym ojcem dla Zuzi nie zdradzę. Jedno jest pewne, zresztą każdy sam przekonuje się o tym na własnej skórze, że to jak spędzimy dzieciństwo, w jakiej rodzinie, czy jesteśmy kochani – zawsze odciska na nas piętno w dorosłym życiu. To nasi rodzice kształtują nas na przyszłość, a dziecko wzorcuje się obserwując dorosłych. I tu pojawia się ale – co się stanie jeśli te przekazywane i wpajane nam wzorce są niewłaściwe i złe? W książce mamy do czynienia z ojcem tyranem, który rozpoczął znęcanie się nad synem, stosując wobec niego przemoc fizyczną i psychiczną, gdy ten miał zaledwie 4 latka. Smutne ale prawdziwe, tym bardziej, że na zewnątrz rodzina mogła wydawać się idealna. Co z tego, skoro za zamkniętymi drzwiami gabinetu ojca dochodziło do przemocy. Krzywda wyrządzana dziecku zawsze chwyta za serce i wywołuje sporo emocji. Przelać to wszystko na papier nie jest łatwo, ale Katarzyna Kielecka poradziła sobie z tym doskonale. Dodatkowo autorka wplotła wątek Ośrodka preadopcyjnego Tuli Luli z Łodzi, który istnieje naprawdę, a w którym udzielał się Wojtek jako wolontariusz. Czy będąc tak złamanym w dzieciństwie można wyjść na prostą? Przez cały czas kibicowałam Wojtkowi licząc, że pokona swoje demony z przeszłości i ułoży sobie życie. Książkę z przyjemnością polecam.