Pieśń zemsty

Pierwsza część na tyle mnie zaintrygowała, że po krótkiej przerwie sięgnąłem po kontynuację. Ponownie się nie zawiodłem, chociaż nie bawiłem się już tak dobrze jak za pierwszym razem. Całość wypadła jednak całkiem sympatycznie. Plusy: + oryginalnie wykreowane przez pisarza pustynne uniwersum Dominium; + ciekawa kontynuacja przygód Zirry, Aristi, Karamisa, Staurosa i Ossena; + czy będą w stanie nawiązać walkę z okrutną Eristi i jej Relikwiarzami; + batalia o władzę zawsze jest bezwzględna i gęsto usiana trupami; + czy odnalezienie zaginionej broni może odwrócić szalę zwycięstwa; + dynamiczna fabuła, wiele zaskakujących zwrotów akcji; + styl pisania i sposób narracji bardzo mi przypadły do gustu; + mocno zaakcentowane relacje pomiędzy poszczególnymi bohaterami; + każdy ma w końcu chwilę słabości, nikt nie jest nieomylny; + życie to nie tylko sukcesy, czasami trzeba pogodzić się z porażkami; + sceny batalistyczne bardzo realnie i szczegółowo opisane; + spora dawka czarnego humoru, zarówno słownego jak i sytuacyjnego; + pojawienie się kolejnej fanatycznej sekty tzw. Znakodawców. Minusy: - brakowało mi więcej akcji na pustyni, większość dzieje się w mieście. Ogółem książka dobra.