Pieśń pustyni

Ostatnio jestem pozytywnie zaskakiwany nowymi pisarzami fantastyki, po których książki sięgam. Najpierw Howey, a teraz Wielgus. Styl pisania trochę kojarzy mi się z Ziemiańskim i Sandersonem, których lubię, dlatego i ta książka trafiła w moje gusta. Plusy: + pomysł na fabułę może i kojarzy mi się z książką „Diuna”, mamy pustynię skrywającą substancję, której wszyscy pragną, wykonanie jednak trochę inne; + interesująca koncepcja na kult Wszechśmierci, Relikwiarzy, białopył, Dominium; + bardzo dobrze wykreowani bohaterowie Zirra, Karamis, Eristi, Astris, Therris; + jakie tajemnice skrywa pustynia Erka, zaginione miasto, stare rękopisy; + realistyczne sceny pojedynków i walk, jest brutalnie i bezwzględnie; + dynamiczna akcja, zaskakujące zwroty fabuły, nie ma czasu na nudę; + spora dawka czarnego humoru, ciętych ripost, pełne humoru dialogi; + w życiu trzeba podejmować trudne decyzje, obdarzyć kogoś zaufaniem; + polityczne intrygi, walka o przetrwanie, sojusze, zdrady oraz zemsta; + dobrze wyważone proporcje pomiędzy magią, a światem realnym; + z pewnością sięgnę po kontynuację, bo zakończenie zrobiło na mnie wrażenie. Minusy: - pokazywanie akcji z kilku perspektyw nie zawsze w pełni spełniało swoją rolę. Ogółem książka bardzo dobra.