Pieśń słowika

Oczywistym tropem w przypadku cyklu "Daję ci wieczność" są książki Anne Rice z linii "Kroniki wampirów". Agata Suchocka idzie podobną ścieżką co amerykańska pisarka - jej powieści są przesiąknięte erotyką, duży nacisk kładą na warstwę obyczajową, a groza jest w nich w zasadzie dodatkiem. Spodziewałbym się, że będzie mi to przeszkadzać, ale o dziwo, od pierwszego tomu czyta mi się je zaskakująco dobrze. Nie inaczej było z "Pieśnią słowika". W trzecie odsłonie serii autorka przedstawia nam historię postaci stojącej na uboczu zaprezentowanych wcześniej wydarzeń. W mojej ocenie jest to dobry wybór, bo poszerza obraz świata przedstawionego i daje czytelnikowi możliwość poznania innych, równie interesujących protagonistów. Suchocka ma dobrą rękę do prowadzenia bohaterów - ci są przedstawieni rzetelnie, a ich przeżycia i motywacje są wiarygodne. To niezwykle istotne w przypadku książki, która w tak dużym stopniu zasadza się właśnie na relacjach i napięciach między postaciami. Tak jak poprzednio, uważam, że autorka mogła więcej uwagi poświęcić na nakreślenie atmosfery grozy. Opisy polowań, nieco więcej krwi - to by na pewno nie zaszkodziło. I tak, wiem, że ta seria to w znacznej mierze bajka dla dorosłych i romans, ale nadal jest to rzecz oparta na horrorze i wyrosła z tego gatunku, dlatego też w kolejnych tomach życzyłbym sobie więcej tego typu elementów. Nie zmienia to faktu, że mamy do czynienia z powieścią naprawdę dobrą, może nawet bardzo dobrą. Poziom został utrzymany, w moich oczach na tę chwilę seria jest bardzo równa i stoi na wysokim poziomie literackim. Będę czytał dalej.