Pierwszy krok w chmurach

Wyzwanie 2020: Przeczytam książkę, która… 1/21: jest o 20 lat starsza ode mnie Jak podaje Internet jest to zbiór 16 opowiadań wydanych po raz pierwszy w 1956 roku w Warszawie przez Spółdzielnię Wydawniczą „Czytelnik”. Ja sięgam po nie dopiero teraz. Zamykając ostatnią stronę w czytniku jestem poruszona a w głowie pojawia się wiele refleksji. Podczas lektury nie było opowiadania, które nie spowodowałoby u mnie zamyślenia czy chęci zabrania głosu w sprawie. Nie było opowiadania, które by mnie w jakiś sposób nie dotknęło czy nie obeszło. Czytając we wstępie napisanym przez Radosława Młynarczyka, że: „Przeciwnicy prozy Hłaski nazywali go „primadonną jednego tygodnia”, „mazgajem”, „hipokrytą”. Oskarżany był o tani emocjonalizm, pozerstwo, kicz. (…)”, stwierdzam, że do owych przeciwników się nie zaliczam. Wręcz przeciwnie, nawet jeśli ów tani emocjonalizm, pozerstwo czy kicz tam były (nie znam się, wszak nie jestem krytykiem),nie zauważyłam ich wcale. Odczułam za to często brutalną i bolesną prawdę, autentyczność i potwierdzenie, że gdy mamy do czynienia ze światem wewnętrznym człowieka, jego emocjami i przeżyciami, wtedy czas i przestrzeń nie mają żadnego znaczenia… Podsumowując, impulsywnie podjęta decyzja o wzięciu udziału w pewnej czytelniczej zabawie przypadkowo doprowadziła mnie do zbioru opowiadań Marka Hłaski. Czy żałuję? Z pewnością nie. Tym, którzy jeszcze nie czytali, polecam.