Piękna krew

To opowieść o łotrze, ale nie opowieść łotrzykowska. To historia o ludziach, gorzka i smutna. Prolog obiecuje przednie językowe doznania, ale Shepard dotrzymuje obietnicy ze zmiennym powodzeniem. Atmosfera „Pięknej krwi” jest też niestety mniej przejmująca i tajemnicza, niż było to w przypadku „Smoka Griaule”. Nie wspominając, że postaci kobiece są tu zarysowane dość grubo; całe szczęście, że choć ostatnia z trzech kobiet protagonisty nie miała gigantycznych piersi. Lecz Shepard to wciąż sprawny opowiadacz i łatwo dać mu się porwać. Do tego jego opowieść charakteryzuje się swoistą harmonią i zdolna jest nieco tej harmonii udzielić umysłowi nieszczególnie opornego czytelnika.