Pianie kogutów, płacz psów

Moja pierwsza książka Tochmana i podobno, tak piszą, wcale nie najlepsza. Koniecznie w takim razie muszę zajrzeć do pozostałych, bo już to, co znalazłam w „Pianiu kogutów…” robi olbrzymie wrażenie. Kambodża, ta dzisiejsza, po krwawych wydarzeniach sprzed kilku dekad jeszcze się nie pozbierała. Taka jest moc zespołu, jak silne jest jego najsłabsze ogniwo. Do tego ogniwa dotarł autor. Do ludzi najsłabszych, żyjących bez nadziei na poprawę losu, chorych, samotnych, potrzebujących wsparcia, żyjących w niewiarygodnej biedzie w totalitarnym, skorumpowanym państwie. Za Pol Pota było tragicznie, terror, masakry, ludobójstwo, teraz jest podobnie, tylko najsłabsi giną nie w egzekucjach, a wskutek porzucenia, braku wsparcia, wyzysku, nieludzkich obyczajów. Niewiarygodne, ale tak żyją ludzie, takie rzeczy się dzieją w różnych zakątkach świata. Niesłusznie mi się wydaje, że wiem o nim całkiem sporo. Handel ludźmi, kamienowanie kobiet, dzieci przykute w fabrykach do maszyn, holokaust, Rwanda, czego to ludzkość jeszcze nie wymyśli? Ano to, co się działo i dzieje teraz w Kambodży oraz pokampuczańską specjalność - „zespół złamanej odwagi” Dzięki autorowi oswoiłam kolejny region. Treść była wstrząsająca i przerażająca, tak bardzo, że wielokrotnie odkładałam książkę, żeby odetchnąć. Jak miałkie wydały mi się nasze europejskie problemy, z pracą, mieszkaniami, praworządnością, opieką medyczną! Początkowo drażnił mnie sposób pisania autora. Bo to, że pisze krótko i węzowato, bez osądzania i generalizowania, to jest w porządku, ale wydawało mi się, że zbyt fragmentarycznie, to o tym, to o owym, za powierzchownie i za wiele srok łapał za ogon. I dziwnie dobrał pojedyncze ludzkie historie. Jednakże po przeczytaniu całości mam w głowie konkretny obraz, wszystko się poukładało, a dusza dostała solidną porcję emocji. Cierpiąca jest Kambodża, cierpiący i czytelnik, bo ta książka boli.