Bóg zapłać

Wstrząsające. Tochman potrafi opowiadać. Ma to coś, co go wyróżnia — wrażliwość i delikatność. I dar cichej empatii. Jego historie to proste przekazy — bez patosu, retoryki, bez wielkich słów i wyszukanych zdań. Nic zbędnego, co mogłoby niechcący przykryć to, co najważniejsze... Mało tego, dotyka najtrudniejszych, bolesnych problemów, a daleki jest od emocjonalnych słów i treści. Emocje są nasze. Własne. Każda składowa historia to oddzielne dzieło literackie. Z p o l s k ą religią (wiarą!) w tle. Czytałam z przerwami. PS: Zasada dystansu i chłodnego spokoju została w jednym momencie złamana. W reportażu o tragicznym wypadku autokaru wiozącego maturzystów-pielgrzymów Tochman stawia szereg emocjonalnych pytań. Retorycznych. Fundamentalnych. Ponownie zrozumiałam tytuł.