Pan Nakano i kobiety

Lubię literaturę japońską. Jest egzotyczna, ale aż tak bardzo nieznana. Wydaje mi się, że mniej przeczytałam np. książek pisarzy czy fińskich. Wydaje się, że Hiromi Kawakami stworzyła powieść nawet bardziej japońską niż inni. Może dlatego, że opowiada o życiu codziennym Japończyków. Trochę przypominała mi nie tak dawno wydane „Cuda za rogiem”, ale nie miała tego elementu fantastycznego. Prawie cała akcja toczy się w sklepie ze starociami, którego właścicielem jest Pan Nakano. On i jego kobiety - żona, kochanka, siostra, pracownica, byłe żony gdzieś w tle. Cała akcja toczy się w małym gronie kilku osób. Na tym tle obserwujemy rodzące się nieśmiało uczucie między Hitomi i Takeo – pracownikami sklepu. Książka ma swój bardzo specyficzny klimat. Niespieszna narracja, w której pozornie nic się nie dzieje. Charakterystyczna rzecz to wplatanie wypowiedzi w tekst bez wyodrębnienia dialogów tak, że nieraz zlewają się z myślami. Japończycy w ogóle mówią nic nie mówiąc. Bardzo oszczędni w wyrażaniu uczuć i emocji. We współczesnym świecie sprawia to wrażenie trudności w porozumiewaniu się. Delikatna, odmienna, piękna w swej prostocie. Minimalistyczna, a jednak pełna podskórnych emocji. Czytelnik tu to głównie obserwator. Życzę sobie i innym więcej takich lektur. Podobała mi się i z pewnością poszukam innych książek tej pisarki.