Our Violent Ends. Burzliwe zakończenia

Zawsze jest tak, że gdy przychodzi zakończenie jakieś serii mam "stracha". Może dlatego mam problem z kończeniem książek? Nie lubię, gdy coś fajnego się kończy, trochę tak jakbym rozstawała się z przyjacielem. 🙁 "These Violent Delights" oczarowało mnie od pierwszych stron, byłam zdziwiona, że tak dobrze przyjęłam wątek Romea i Julii. Nie dziwcie się więc, że miałam problem z zaczęciem drugiego tomu. Bałam się, bo tyle rzeczy mogło pójść nie tak, tyle rzeczy mogło mi rozerwać serce. Niemniej gdy już usiadłam, nie mogłam się od tego oderwać. Potwory są dalej zagrożeniem, chociaż już nie sieją postrachu na ulicach. Białe Kwiaty i Szkarłatny Gang dostają wiadomości od Szantażysty, który każe im płacić w zamian za nie wypuszczanie potworów. Juliette i Roma nie mogą dopuścić, by historia się powtórzyła. Roma nienawidzi Julietty za to co zrobiła w szpitalu, nienawidzi, ale nie może przestać jej kochać. Czy to uczucie jeszcze ma szanse rozkwitnąć? Myślałam, że 2 tom nie będzie tak dobry... myliłam się. Był naprawdę świetny! Zabierałam się do niego jak pies do jeża, ale ostatecznie okazał się jeszcze lepszy niż był. Bo RANY, co tam się działo! Akcja zaczyna się dość szybko, a grozę czuć od samego początku! Im bliżej końca tym większe emocje, dosłownie. A końcówka ... BUM. To naprawdę rozwalało mózg. Nie będę tu nic spojlerować, lecz to zakończenie jest jedno z takich innych i ma w sobie urok. Potwory i Szantażysta, który psuje wszystko, dążąc do destabilizacji, sprawiają, że nie idzie odłożyć tej książki. Bo jak możemy, gdy bohaterowie walczą na śmierć i życie!? Z jednej strony mamy powtórzony schemat pierwszego tomu, bo nasi bohaterowie muszą szukać tego, kto im zagraża. Niemniej on jest tylko na początku, potem zbacza totalnie z swej "powtarzalności" i staje się czymś zupełnie innym. Bohaterowie nie zawodzą i tym razem dostarczają nam to wszystko, czego nam potrzeba. Są spójni względem swoich charakterów. Bardzo mi się podobało to, co przeczytałam. Roma i Juliette są parą, której się kibicuje i życzy jak najlepiej. Te całe cierpienie, które przeżywali, to jest smutne i jednocześnie piękne. Czytania o wielkiej miłości w tak trudnych czasach, w których żyli bohaterowie rozbija serce na kawałki i jednocześnie daje nadzieję. Strasznie mi przykro, że to już koniec, ale nie żałuję ani chwili spędzonej przy tej książce. Jestem zachwycona i dumna, że Fantastyka na Luzie ją patronuje. Seria dla mnie będzie niezapomniana. Serdecznie dziękuję wydawnictwu za egzemplarz!