Ostatnie historie

Ostatnie historie Bardzo nastrojowa, melancholijna książka w typowym dla Olgi Tokarczuk klimacie. Autorka Biegunów należy do trójki moich najbardziej ulubionych pisarzy(obok Murakamiego i Austera) i powrót do tej powieści sprzed 15 laty był mi potrzebny by lepiej przyjrzeć się tej trochę chyba niedocenionej na tle całego dorobku naszej noblistki pozycji. A jest to jak już powiedziałem, typowy jej styl, typowy dla niej temat konfrontacji z tym co nieuniknione i ostateczne. Spotkanie ze śmiercią odmienia człowieka i każe raz jeszcze zastanowić się nad własnym losem. To właśnie staje się udziałem trzech bohaterek: Idy, Paraksewii i Mai, trzech kobiet z różnych pokoleń tej samej rodziny. Każda wychodzi z tej konfrontacji na właściwy dla siebie sposób i mimo pokrewieństwa ich światy nie przystają do siebie. Książka jest w zasadzie mini-trylogią łączącą trzy krótkie historie na ten sam temat. Tokarczuk z charakterystyczną dla siebie dbałością o szczegół opisuje elementy świata widzianego przez każdą z trzech bohaterek. Wnika pod naskórek rzeczywistości, ukazuje to, co zazwyczaj wydaje się nam zakryte, ale okazuje się być częścią naszego wspólnego, kolektywnego sposobu przeżywania podstawowych życiowych doświadczeń. Za to tę prozę można kochać. Choć akcja toczy się powoli, jest to książka mocno skupiająca uwagę, bo dzięki temu zamiast płynąć z prądem, uważny czytelnik będzie rozkoszował się wnikaniem w liryczne i psychologiczne detale. Czytając Ostatnie Historie po raz drugi(pierwszy raz kilkanaście lat temu) miałem okazję przeżyć powrót do takich literackich wspaniałości, które mają swe osobliwe trwanie w nieśmiertelnym tekście. Jednak nie daję dziesiatki, mając na względzie to, że powieść ta ustępuje nieco geniuszowi Domu dziennego, Prawieku czy Opowiadań bizarnych. W dorobku Tokarczuk jednak nie ma pozycji słabych, czy nawet zaledwie dobrych, wszystkie są co najmniej wybitne.