Ostatnia przygoda

Pozornie powinno się to przyjemnie czytać, ale jest w tej książce coś męczącego. To chyba „zasługa” języka i konwencji, niby zgryźliwie, ironicznie i satyrycznie, niby w stylu starych detektywów z wiadomych książek, ale ten styl zamula, zaciemnia, przedłuża. Do tego przeskoki sytuacyjne robione w taki sposób, że wystarczy chwila dekoncentracji czytelnika i już trzeba wracać do przeczytanego już wątku, żeby się w tym nie zgubić. Do tego duchy zmarłych ratują detektywa... z tym to już przegięcie. Już bardziej realni są kosmici, albo pacjenci z innego wymiaru. Wszystko ciągnie się ponad miarę, a akcja przez większość książki człapie, jak koń ochwacony. Pod koniec szczęściem bieg zdarzeń przyspiesza. Całość oderwana od rzeczywistości i nielogiczna. Skoro ktoś potrafi zamordować kilkaset osób bez mrugnięcia okiem i ma do tego wykonawców, to cackanie się z jeńcami budzi zdziwienie i jest nielogiczne. Nie mam pojęcia, dlaczego autorzy takich i podobnych pozycji sensacyjnych budują akcję na zasadzie: złapali go, przystawili broń do głowy, nie zastrzelili - uciekł. I tak osiemdziesiąt razy. A przestępca zamiast zastrzelić, wygłasza do więźnia długie przemówienia. Te długie przemówienia do złapanego bohatera są dla mnie syndromem powieści sensacyjnej czy filmów klasy C. Potrafię sobie wyobrazić taką konstrukcję wątku, w której to organizacja działań naszego bohatera i odpowiedni sojusznicy zapewniają mu przeżycie.