Ostatnia Imperoks

Jedyny cykl, o którym sam Scalzi napisał, że był planowany jako trylogia. Ostatni tom więc zamyka historię kosmicznego uniwersum, zasiedlonego przez ludzi od wielu wieków będącego bez kontaktu z Ziemią. Od setek lat system utrzymywał się dzięki podróżom pomiędzy poszczególnymi systemami kosmicznym Nurtem, zbiorem specyficznych połączeń przyśpieszających podróże międzygwiezdne. A więc, całą space-owatość zawdzięczamy nie gigantycznemu skokowi technologicznemu silników lecz odnalezieniu tajemnych korytarzy. Dzięki temu funkcjonuje handel i wymiana dóbr dostępnych w poszczególnych układach gwiezdnych. Co się stanie, gdy kosmiczne rzeki zmienią swój bieg albo znikną? Wokół tego zdarzenia – Nurt zmienia się i znika – kręci się cała fabuła. Pytanie brzmi - czy ku końcowi zmierza cała cywilizacja, czy tylko kończy się świat, który znamy. To są trudne czasy dla ludzkości, na której czele staje ostatni władca znanego świata: imperoks Grayland II. Czy jej się uda? No nie wiadomo. Z ostatnim tomem mam ogromny problem. Po bardzo dobrym pierwszym i przeciętnym drugim Scalzi pisze trzeci, w którym niby wiadomo o co chodzi, ale niekoniecznie wiadomo co się dzieje. Trzeci tom potencjalnie zamyka (niezbyt ekspresyjnie) pewne wątki. Wiele też pozostawia w domyśle czytelnika. Fabule brakuje dynamizmu i kilka mocniejszych intryg nie ratuje całości. Cykl przypomina równie pochyłą w dół, gdzie całość doświadcza straty z tomu na tom. Brakowało mi wyjaśnienia kilku zależności przyczynowo-skutkowych. Brakowało też tempa. To by było tyle, gdyż na tym „brakowało” nieco się zawiesiłem. Coś poszło nie tak, szczególnie gdy ma się wygórowane wymagania do laureata nagród Hugo i Campbella. Brakowało jednego wielkiego zamknięcia, dla którego sporo niedociągnięć mógłbym wybaczyć.