Osiem cztery

Trochę mi się momentami ciężko czytało, ale coś mi mówi, że ta ciężkość była w pewien sposób zamierzona. W końcu ta mini powieść albo dłuższe opowiadanie opisuje noc od zmierzchu do świtu z punktu widzenia narratora, który, choć w planach miał zażyć grzybki halucynogenne, upił się i zjarał, a przecież wszyscy, którzy kiedyś mieli styczność z dzieckiem Marii i Juana, wiedzą, co się wtedy dzieje z odczuwaniem czasu i próbami komunikacji. Choć język jest potoczny i raczej płynny, w pewnych momentach pojawia się pewna niezborność, jakby słowo nie nadążało za myślą, jakby między myślą a słowem pojawiała się jakaś dziwna przestrzeń, która nie jest ani pusta, ani niczym specjalnym wypełniona. Co jest bardzo charakterystycznym efektem po kilku zielonych oddechach. Szkoda, że Mirosław Nahacz tak prędko wycofał się z tego świata, bo z takimi zdolnościami do narracji i manipulacji językowej mógłby jeszcze nie jeden raz zaskoczyć. A jeśli grono pedagogów, układające listę lektur, chciałoby rzeczywiście przyciągnąć szkolną młodzież do czytania, powinno uwzględnić "Osiem cztery" jako mocnego kandydata i przygotować się na zacięte lekcyjne dyskusje o wyższości psylocybiny nad THC.