Bombel

Mirosław Nahacz był bystry i utalentowany. To o nim Stasiuk mówi z wielkim uznaniem i żalem. Bo tego żalu nie sposób uniknąć, gdy w wieku ledwie 23 lat, odchodzi obiecujący autor. Wydawnictwo Czarne zebrało tej wiosny trzy niewielkie powieści, które ukazały się za życia Nahacza. Ja poznałam go od "Bombla" - monologu z ławeczki na pustym wiejskim przystanku. Piszę o jednej z powieści, dlatego tutaj. Odsyłam także do wspomnianego, jubileuszowego zbioru. Człowiek w sile wieku potrzebuje stada, towarzystwa, stałego zajęcia, poczucia bycia potrzebnym. Czegoś, co poza byciem fajnym kumplem od kielicha i tym, który po rowach zasypia, nada jakikolwiek kierunek egzystencji. Gdy odcinają wieś od świata, bo się pakaesu tam puszczać nie opłaca, gdy miejska praca wypycha za drzwi, to już się starać jakoś nie chce. Łatwiej ukraść, wypić i zatracić się w tym niby życiu, w tej plątaninie lenistwa, samozagłady i żalu, który jeśli wypływa z ust bohatera to słowami tak pięknymi, tęsknym i pełnymi poezji, że to aż zdumiewa. Bijatyka, fajki, wino. Dialog z samym sobą, który trochę go śmieszy, trochę wkurza ale gdy się tak do siebie gada to i ciekawych rzeczy dowiedzieć się można. Bo jest wtedy i miłość do słowackiej Cyganki choć naród znienawidzony pokoleniami, bo jest wspomnienie kumpli, na przykład tego co "szedł i umarł" a słońce rzeźbi w kurzu zapomnianej drogi piękne, ulotne obrazy. Usiadłam przy tym wiejskim pijaczku i jakbym czytała o Nahaczu za 15 lat. Czy gdyby nie umarł młodo byłby nim? A może zupełnie nie. Może to łowienie ryb, oszustwa i czekanie na butelkę jako symbol przyjaźni, byłoby niemożliwe w świecie, w którym słowa pięknie grają. W świecie, gdzie obok ławeczki nie leży ludzki "kawałek padliny" a Bombel nie czeka. "I teraz jest prawie tak, jakby ktoś mnie słuchał, jakbym nie mówił całkiem tylko do siebie, tylko jakby mnie coś podsłuchiwało, jakiś szum, nie wiadomo co." A ten język Moi Mili to jakby naturszczyk wciął się za bary z poetą. Cdn. Dziękuję Wydawnictwu Czarne