Orzeł biały, czerwona gwiazda

Lubię u Normana Daviesa to, że nie zaniedbując rzeczy ważnych, uważnie śledząc bieg wydarzeń, wplata w swoją opowieść drobiazgi z stylu, że umundurowanie Armii Czerwonej to łachmany, a żołnierze maszerowali w samych onucach, a na głowie mieli czasem jakieś zrabowane meloniki, czy że Kazbek wyszedł na spacer znaczyło w zaszyfrowanej depeszy $ Dywizja walczy. Podoba mi się, że tak wiele jest u niego ilustrujących tekstów źródłowych czy relacji w literaturze. Lubię, kiedy sobie od niechcenia wtrąca, że w życiu stolicy w tamtym sezonie triumfy święciła sztuka Stefana Żeromskiego "Ponad śnieg bielszym się stanę". I przy tym wszystkim dał Norman Davies w tej książce szczegółową relację z wydarzeń wojny polsko-bolszewickiej stoczonej w latach 1919 - 1920, potrafił w nienużący sposób omówić ówczesną sytuację międzynarodową, pokazać portrety najważniejszych osób. Książka zdecydowanie warta polecenia.