Opowieść o Królu Pól

„Na nieszczęście Polacy wojowali między sobą. Co kilka lat jakiś nowy król lub inny wódz wiódł swych ludzi na grabieże”...wypisz wymaluj Polska dzisiaj, ciągłe walki zwaśnionych obozów politycznych, podjudzanie jednych na drugich, przekręty, nienawiść i zawiść-jednym słowem niewiele się zmienia mimo upływających stuleci. Ostatnie opublikowane dzieło Isaaca Bashevisa Singera „Opowieść o Królu Pól”, napisane już u schyłku życia autora w wieku ponad osiemdziesięciu lat jest nieco gorzkim rozliczeniem się autora z Polską i Polakami, może nawet zbyt gorzkim i w moim odczuciu nie do końca sprawiedliwym, zwłaszcza na tle Żydów, których autor nazbyt gloryfikuje- obsypując ich wszelkimi zaletami oraz przymiotami niemalże boskimi, jeśli już krytykuje przedstawicieli swojej nacji to jedynie tych, którzy przeszli na Chrześcijaństwo i zasymilowali się z lokalną społecznością. Tak czy inaczej, nie mnie roztrząsać takie kwestie, jeśli niezbyt przychylnie mówi o Polakach, to widocznie ma jakieś swoje powody, jak to się mówi: nic nie dzieje się bez powodu, a skutek jest na ogół współmierny do przyczyny, badając właściwości skutku, moglibyśmy się znacznie przybliżyć do poznania, ewentualnie może nawet moglibyśmy poznać właściwości przyczyn, ale nie pora i miejsce na takie roztrząsania, są bowiem odpowiedniejsze fora i specjalistyczne gremia zajmujące się takimi kwestiami. „Opowieść o Królu Pól” cechuje głębokie przesłanie, które osobiście odbieram w ten sposób: co ma być to i tak będzie, czy nam się to podoba, czy też nie. Świat to wielka maszyna złożona z miliardów obracających się mniejszych lub większych trybików i bez względu na nasze pragnienia, zapatrywania i poglądy musimy się obracać w takt rytmu wybijanego przez niewidzialne siły, więc obracajmy się, póki możemy i zbytnio nie szamoczmy, abyśmy przedwcześnie nie zgorzknieli i nie wypadli z miejsca nam przypisanego. W odróżnieniu od książek Singera, które dotychczas przeczytałem, ta pozycja jest najsmutniejsza, zdecydowanie najmniej jest w niej nadziei a wiele goryczy, autor z całą bezwzględnością obnaża najgorsze „ludzkie” instynkty i wynaturzenia, ukazując: okrucieństwo, rozpasanie i zgniliznę moralną zakorzenioną w człowieku. Podsumowując: książka więcej niż bardzo dobra, jest to dzieło, które powinien przeczytać każdy wielbiciel twórczości Isaaca Bashevisa Singera, tym bardziej iż jest ono (dzieło) niejako podsumowaniem bogatej twórczości literackiej tego skądinąd wybitnego pisarza, Laureata Literackiej Nagrody Nobla za 1978 rok. Polecam.