Opowiadania o Leninie

Ironia – wielka broń mądrych ludzi. I to nie przypadek, że ci, którzy jej nie rozumieją, po pierwsze tak często są fanatykami, a po drugie swoją zaangażowaną postawą próbują ukryć niski iloraz inteligencji. Książka wydana i przeczytana za komuny. Chyba nikt inteligentny w naszym kraju nie mógł uwierzyć w to, że w sojuzie ktokolwiek brał te historie na poważnie. Hagiograficzne, infantylnie napisane bajeczki były przecież jednoznaczną kpiną z wodza bolszewików i komunistycznej świętości. Im poważniejszym głosem ktoś to czytał, tym większe salwy śmiechu temu towarzyszyły. Faktycznie autor obśmiał i czerwonego wodza i jego wazeliniarski dwór - vide historia u fryzjera a swoją drogą po co Lenin tam poszedł? ;-) i konwencję pisania o nim jako o superbohaterze – mówiąc językiem dzisiejszej amerykańskiej popkultury, chociażby w opowiadaniu o zamachu na Lenina (autentycznym). Dzisiaj, ludzie nie pamiętających tamtych czasów mogą nie od razu chwycić konwencję Zoszczenki (nota bene szykanowanego za czasów stalinowskich i odważnie broniącego się, o czym wspomina Nadieżda Mandelsztam w swoich wspomnieniach),ale wiedza plus inteligencja (rozumienie ironii i umiejętność posługiwania się nią) bez trudu powinny im pomóc.