Okradziony świat

Dla mnie najsłabszy tom z dotychczasowych. Eskalacja przenoszenia w czasie, okropność, a do tego odgrzewany kotlet, czyli stary wróg Yeatesa w kolejnej beznadziejnej odsłonie. Fabuła z przegięciem do absurdu. Jedyne światełko, to sadystyczna Fiona, która piękniała wraz pojawieniem się w jej głowie eskalujących sadystycznych myśli połączonych z chęcią orgazmowania, a jego poziom zależał wprost proporcjonalnie od intensywności sadystycznego spełniania się. Moja słabość do wrednych kobiet tego typu znalazłaby namiastkę zaspokojenia, gdyby nie sposób, w jaki ta urocza postać została potraktowana przez autora oraz te pełne hipokryzji wzdraganie się Yeates'a przed oddaniem się jej rozkoszom. Czyżby autora pociągały takie kobiety, a wstyd zanurzony w hipokryzji nie pozwolił przetrwać tej postaci? To całkiem możliwe, ale z drugiej strony sadyzm tej postaci przedstawiony był jak dla mnie zbyt stereotypowo, jednowymiarowo. Jako nienormalny, antyspołeczny. Jakaś skrzywdzona dziewczynka, zamiast fascynujących genów. Jak w książkach psychologicznych zanurzonych w politycznej poprawności. Pisanie książek z fabułą opowiadającą o przenoszeniu w czasie ma jak dla mnie jedną, podstawową i nieusuwalną wadę. Nic nie trzyma się kupy. Po zaangażowaniu przez czytelnika elementarnej logiki formalnej dochodzimy do wniosku, że to istne dzielenie przez zero. Bzdury wynikające z fabuły pozostawiam do wyłapania czytelnikom. Jest ich niemało, ale to recenzja natury ogólnej, a nie spojler, więc nie sporządzę listy owych bzdur. Jasne, ten cykl, to nie są książki na serio, ma być trochę zabawnie, trochę wciągająco, trochę seksownie w stylu macho. Wydaje mi się jednak, że połamanie gdzieniegdzie schematów i nadanie opowieści zdrowej, bezlitosnej logiki dodałoby jej wartości i atrakcyjności. Szkoda... Mimo wszystko polecam. Dla rozrywki. Zamiast granatu, do rozerwania się.