Occulta

„Occulta”, drugi tom cyklu „Incognito” , potwierdza tylko, że w tym cyklu Świst zmienia narrację i ucieka od scen kopulacyjnych ku scenom morderstw. Pomiędzy bohaterami nadal iskrzy. Trójkąt bermudzki głównych bohaterów z Anką w wierzchołku oraz Arturem i Szczepanem u podstawy powoli się rozkręca wokół własnej osi i nabiera tempa. Przy czym rozsądek bierze górę nad pożądaniem, co nie jest typowym zagraniem „starej Świst”. „Nowa Świst” naczytała się o seryjnych mordercach i łopatologicznie tworzy nową serię. Lektura niczym nie zaskakuje, a bohaterowie wydają się wykonani z tektury. Czyta (słucha) się dynamicznie, co jest charakterystyczne dla pióra autorki. Jednak… Tak jak już nie pamiętam o czym było w Incognito (na szczęście mamy przypominajki w tekście),tak pewnie, zanim ukaże się kolejny tom, zapomnę o czym była Occulta. Powtórzę się do znudzenia – czytadło. Ale już nie takie guilty pleasure jak poprzednie cykle. Bo gdzie ta nieco wulgarna namiętność, ja pytam. W zakresie thrillerów moja lista autorów wygląda jednak nieco inaczej XD