Obrona Sokratesa

Dzieło niewielkie,z pozoru dość łatwe w odbiorze,napisane prostym i zrozumiałym językiem - ktoś powie jak to ?,przecież to sam Platon opisujący wydarzenia związane ściśle ze swym wielkim mistrzem i nauczycielem - Wielkim - Sokratesem ,jednym słowem spodziewać by się można woltyżerki słownej,skomplikowanego wyszukanego języka, zrozumiałego tylko przez wytrawnych filozofów i myślicieli i tu popełniony został by błąd,bo mądrość to nie ilość trudnych do zrozumienia słów ,lecz ich jakość oraz precyzja doboru i wyboru tychże słów, uzależniona od tego do jakiego odbiorcy są skierowane.Ogromne wrażenie zrobił na mnie stosunek Sokratesa do tego co o nim mówi i jak go postrzega społeczność ateńska uznająca go za mędrca - nie wpada on w euforyczny stan zachwytu nad swą mądrością ,raczej przyjmuje to z pewnym dystansem i ostrożnością ,nie zgadzając się z tą opinią tak do końca,czyli przyjmuje postawę,jakże świadczącą właśnie o jego wielkości i mądrości,niemalże nie spotykaną w dzisiejszych czasach wśród intelektualistów,których mniemanie i przekonanie o własnej mądrości jest wyższe od tego, jak widzi ich i odbiera otoczenie: tak bliższe,jak i dalsze.Kolejnym punktem tego dzieła,który mnie poruszył,jest stoicki spokój i opanowanie Sokratesa w sytuacji wiszącego mu nad głową miecza,zjawisko rzadkie,świadczące o wielkiej sile charakteru tego człowieka i przekonaniu o słuszności własnych argumentów.Istotnym elementem wyróżniającym Sokratesa na tle otoczenia,w którym przyszło mu żyć ,jest jego bezgraniczna bezkompromisowość ,oparta i ściśle związana z jego wysokimi wymaganiami moralnymi w stosunku do siebie samego,jak i do otoczenia.Tak jak na wstępie zaznaczyłem :dzieło niewielkie objętościowo,lecz wielkie jakościowo,mające wiele do zaoferowania uważnemu i dociekliwemu czytelnikowi.Polecam