Oblitus

Trzeci tom serii, w której Świst próbuje swoje lekkie powieści „romantyczno-erotyczne” połączyć z mrocznym gatunkiem literackim, którym jest thriller. Czy jej się udało? Dostajemy to wszystko, co z książek Pauliny zaliczam do swojego „guilty pleasure”. Wątki romantyczne, relacje emocjonalne na poziomie takim jakim są, cięte riposty. Dużo tutaj ogranych już przez samą pisarkę schematów, która i tak od początku była schematyczna. Do tego wątek morderstw seryjnych i nasza trójka bohaterów będąca na świeczniku antagonisty. Wszystko jest raczej powierzchowne i podane na talerzu. Nie dostaniemy tu ani pogłębionych analiz, ani zagadek do samodzielnego rozwikłania. Ba! Tu nawet nie ma niedopowiedzeń. Jednocześnie można zaliczyć to i jako zaletę, i jak wadę. Po prostu traktować lekturę jako czytadło i nie podchodzić do niej ambitnie – i będzie dobrze. Świst nie zaskakuje, natomiast czyta się lekko. W sam raz na wakacyjne leżakowe klimaty.