Obcy

Albert Camus znany jest przede wszystkim jako autor powieści „Dżuma”, ale jest to pisarz, w którego dorobku jest o wiele więcej ciekawych pozycji, do nich bezsprzecznie zaliczyć należy minipowieść „Obcy”, dzieło niespełna 170-stronicowe, którego jednak moc przekazu i głębia przesłania jest nieoceniona. Myślę, że każdy czytający powyższą książkę w jakimś sensie i do pewnego stopnia będzie mógł odnaleźć jakąś cząstkę siebie -coś, przed czym sam ucieka, lub nie chce się do czegoś przyznać, jakiś ciężar leżący na duszy skrzętnie ukrywany przed innymi. Bohater powieści Camusa to zwyczajny przeciętny człowiek żyjący chwilą, niewybiegający zbyt daleko w przyszłość, niewymagający od życia zbyt wiele, jest to istota umiejąca czerpać radość życia z chwil, krótkich ulotnych momentów niekiedy ledwie dostrzegalnych dla postronnego obserwatora. Meursault (nazwisko głównego bohatera) płynie przez życie unoszony bezwiednie spokojnym nurtem dnia powszedniego, nie walczy z tym nurtem, nie próbuje go zmienić, ot po prostu sobie płynie, na wszystko się zgadza, do nikogo nie ma pretensji, przypomina niekiedy łódeczkę z papieru, lub liść na wodzie pogodzony ze swym przeznaczeniem, któremu obojętne jest- gdzie go zaniesie nurt życia i co się z nim stanie, ale czy do końca jest to prawdą, czy aby nie jest to wbrew pozorom postawa życiowa, której obsesyjnie będzie bronił i potencjalne przeszkody usuwał z całą bezwzględnością, czy to nie filozofia życiowa: płynąć i wszystko mieć w tyle? Na takie i temu podobne pytania, odpowiedzi -czytelnik poszukać musi sam, czy mu się to uda, czy nie- jest to inny temat, ale warto spróbować bowiem „Obcy” to uczta intelektualna i studium nad psychiką ludzką. Polecam.