O kotach

Łapię się na tym, że mam do kotów taki sam stosunek jak do dzieci – uwielbiam je na odległość i sama nie dążę do kontaktu. Natomiast za każdym razem czuję się mocno wyróżniona, gdy któreś z nich samo wdrapuje mi się na kolana. Wiem, że to może niezbyt właściwa rzecz stawiać na jednej półce dzieci i koty, ale już tak mam. „O kotach” Doris Lessing nie jest peanem na część kotów jako puszystych kulek do przytulania, całowania i kochania. Pisarka raczej pokazuję tą trudniejszą stronę miłości – zmagania się z kocimi charakterami, chorobami, starością. Dużo tu fizjologii i naturalizmu. No i autorka nie ucieka przed swojego rodzaju brutalnością – nadmiar kociaków jest problemem – problemem, który bywa często drastycznie rozwiązywany. Jeśli ktoś lubi małe kotki, bo są taaaaakie słoooooodkie, niech nie czyta tej książki i dalej się skupia na radosnych pozorach. Chociaż nie, taka osoba powinna właśnie przeczytać „O kotach”, by wiedzieć, że oprócz wszelkich bonusów związanych z posiadaniem kota, jest to jednak duża odpowiedzialność i obowiązek. A jeśli ktoś naprawdę kocha koty w całej ich kociej przewrotności, złożoności i zagadkowości , jest to lektura jak najbardziej dla niego. Sama kilka razy złapałam się na tym, że autorka dokładnie opisała pewne zachowania kotów, które doskonale znam, ale przecież nie do końca byłam tej wiedzy świadoma.