O jeden krok za daleko

Ada miała jedną pasję – konie. Była wspaniałą amazonką a jej życie koncentrowało się na kolejnych prestiżowych zawodach i kolejnych zwycięstwach. Niestety pewnego dnia zdarza się wypadek. Upadek z konia odbiera Adze wszystkie marzenia. Staje się osobą niepełnosprawną i każdego dnia walczy z bólem. By zapomnieć o niepowodzeniach i porażkach swój smutek topi w alkoholu. Pewnego dnia na jej drodze staje Robert. Facet tajemniczy, również doświadczony przez los. Czy są w stanie wzajemnie sobie pomóc? Co z córką Ady, z którą ona nie ma łatwego kontaktu, czy będą w stanie się porozumieć? Historię czyta się w miarę dobrze. Nie jest zła, lecz mnie do końca nie porwała i czegoś w tej całej opowieści zabrakło. Tytułowa bohaterka nosi w sobie wielki smutek. Wydaje się wręcz, że jest to osoba która przegrała swe życie i teraz powoli stacza się na samo dno. Przegrała nie tylko życie zawodowe, lecz również prywatne. Jej relacje z córką nie należą do łatwych. Zupełnie nie potrafi z nią rozmawiać, a jej córka cały czas walczy o jej akceptację. Po wielu porażkach Ada podnosi się i odnajduje światełko w tunelu, które wskaże jej drogę – jak dalej ma żyć. Książka nie jest łatwa, ani też lekka i przyjemna, jednak ma swój klimat.