O czym mówimy, kiedy mówimy o miłości

Nie przepadam za krótkimi formami literackimi jakimi są opowiadania, jednak w przypadku tej pozycji jestem zachwycona. Zarekomendował mi ją syn, za co bardzo mu dziękuję. Książeczka jest niewielka, ale niesie ogromny ładunek emocjonalny. Nie ma w niej nic z typowych romansów. Opowiadania nie są ckliwe, przesłodzone. Wręcz odwrotnie - skłaniają do głębokich przemyśleń. To prawdziwe perełki. Nie chcę skupiać się na żadnym z nich. We wszystkich jest mowa o miłości trudnej lub jej braku. Miłość to wspomnienia. Nie tylko o ludziach, ale i o wspólnych chwilach. Nie zawsze dobrych, niekiedy bardzo toksycznych. Miłość może się objawiać wszak i brutalnością, i nadmierną zazdrością. Miłość to także tęsknota za związkiem nigdy nie przeżytym. Miłość to samotność. Niekiedy samotność we dwoje, niekiedy rzeczywista. Oczekująca. Autor wykazał się wielkim kunsztem pisarskim i finezją. Konstrukcja opowiadań jest niezwykle misterna. Wypowiedzi bohaterów są najczęściej powściągliwe. Oni sami są doskonale przedstawieni, dzięki czemu możemy w czasie czytania nawet bardzo krótkiego opowiadania wniknąć w ich świat. Pozycja dla każdego czytelnika może się stać pozycją bardzo osobistą, bardzo intymną. Każdy w pewnym momencie może się poczuć w roli opisywanego bohatera. Opowiadania nie mają jasnego, konkretnego zakończenia. Między innymi w tym tkwi wielkie mistrzostwo Carvera - czytelnik sam powinien/może dopowiedzieć to, co nie zostało zamknięte. Jeśli w ogóle można te historie dokończyć...