O bogatym młodzieńcu, który nie odszedł zasmucony

Jan Czartoryski przypomina bohatera Ewangelii, który zapytał Pana Jezusa, co robić, by osiągnąć królestwo niebieskie. W przeciwieństwie jednak do niego nie odszedł zasmucony. Zrezygnował z wszystkich perspektyw, które posiadał z racji przynależenia do jednego z najsłynniejszych rodów książęcych, wstąpił do dominikanów i przyjął imię Michał. Szedł drogą pokornej służby co nie jest oczywiste samo przez się, bo i do zakonu można wstąpić, by robić karierę, a przynajmniej wygodnie się urządzić. Ojciec Michał zginął w powstaniu warszawskim jako kapelan. Mógł się uratować, ale wolał zostać z rannymi chłopcami, którzy nie mieli żadnych szans na ocalenie. Ważniejsze od własnego życia było powiedzenie im, żeby się nie bali, bo cokolwiek się stanie za chwilę wejdą do dom Ojca. Grzegorczyk patrzy na ojca Michała oczyma tych, którzy go kochali, których drażnił i którzy zapowiadali, że prędzej im kaktus na dłoni wyrośnie niż Czartoryski zostanie świętym.