Not Pretending Anymore

Ulubiony duet autorski powraca w nowej odsłonie. Jest jak zawsze w ich stylu, miło, sympatycznie przez fabułę się płynie. Można się i uśmiechnąć i skrzywić. Jest zabawnie, ale też smutno i nostalgicznie. Krótko mówiąc jest tak jak zawsze. Książka bez wątpienia została napisana z pomysłem i wykorzystała swój potencjał. Było romantycznie, miło i wbrew pozorom dostaliśmy dokładnie to czego oczekiwać można było po krótkim opisie – dwoje współlokatorów z przypadku postanawia udawać parę żeby zdobyć inne osoby co z powodzeniem im wychodzi. Bohaterowie zostali całkiem nieźle napisani, a ich droga choć trochę kręta okazała się najwłaściwszą. Fabuła jest spokojnie, określić ją można nawet na przyziemną. I właśnie taka jest ta książka. Nie brakuje pewnej schematyczności, ale jest też realnie, a problemy głównych bohaterów wcale nie są tak błahe jakby mogło się wydawać. To po prostu piękna opowieść o miłości. Relacja bohaterów rozwija się w swoim własnym tempie i wydarzenia idą do przodu. Jednak właśnie tu mam mały zgrzyt. Relacja jest dojrzała, rodzi się z przyjaźni ale zabija ją strach i wewnętrzne rozerwanie w kierunku tej drugiej „wymarzonej” relacji. Mamy tutaj swego rodzaju kwadrat, cztery osoby tkwiące w zależnej relacji. Ja chociaż zdecydowanie jestem fanką relacji typu „enemies to lover” czy „hate-love” doceniam również klasyczne „friends to lovers” pod warunkiem że to faktycznie przyjaźń która przeradza się w miłość. Tu wszystko zdominowały wątpliwości (niby uzasadnione) ale jednak niezbyt przekonujące, zwłaszcza ze strony Molly. Vi Keeland i Penelope Ward to dla mnie zawsze gwarancja dobrej zabawy. Różnie bywa, jednak zawsze bawię się świetnie. W tej książce odnajduję więcej Penelopie, nie zmienia to jednak faktu ze dużo Vi też tam jest. To niezawodny duet, po który zawsze chętnie sięgnę 7/10