Antychłopak

Antychłopak - piszę to z wielkim bólem serca…jest najsłabsza historia stworzona przez Panią Ward, którą czytałam…dawno nie trzymała w ręce książki tak nudnej i z tak mozolnie rozwijającą się fabułą…powiedziałam bym nawet, że tu nic nie miało prawa się rozwinąć ( bo i czego, ubogo na każdej płaszczyźnie )…wszystko leży i kwiczy…akcja, dynamika, pomysł…zarówno głowni bohaterowie jak i postacie drugoplanowe były nijakie, mało ciekawe i takie bezpłciowe, bezbarwne…przede wszystkim padł sam pomysł w trakcie realizacji…fajnie, że autorka poruszyła temat dzieci z zespołem Downa (trisomia 21)…tylko, że nie udało jej się go dobrze, wpleść w fabułę…i wyszedł z tego zbędny zapychacz…nie uwierzyłam w przyjaźń między Carys a Deaconem…nie uwierzyłam w miłość i chemię między nimi…całkowicie nie wiem kiedy narodziło się między nimi jakieś uczucie…kiedy pojawiła się chemia…bo niby jak, między tymi kawami ze Starbucks?…jestem zawiedziona, gdyż uwielbiam pióro autorki i nie spodziewałam się tak nudnej, nieemocjonalnej, suchej i obojętnej historii…zabrakło w tej historii wszystkiego do czego przyzwyczaiła nas autorka w poprzednich książkach…nie uratowała tego nawet końcówka, która była dość wartka - jeśli można tak powiedzieć w tym przypadku…po skończeniu ( czytałam na raty ) byłam zmęczona, znudzona i zirytowana…mam nadzieję, że to taki mały wypadek przy pracy…