Norwegian Wood

Rozwiązaniem jest śmierć. Kogo życie rozpieszcza – proszę podnieść rękę. Ten kto zdołowany – pod nóż. Podobnie z tytułem. Drzewo to, czy las? A może drewno ? W dodatku norweskie. Jakby Anglicy na pustyni mieszkali. Jasne. Murakami nie to miał na myśli. On moduluje. Osamotnienie. Kordialność. Kupidyn. Śmierć. Ugodzeni strzałą praktycznie są bez szans. Nie zadajemy pytania, czy ? Myślimy – kiedy. Autor otwiera bramę szeroko. Tak szeroko, że ociera się o pornografię. Żeby dotrzeć z przesłaniem ? Byśmy organoleptycznie poczuli miłość ? By usprawiedliwić wybierających ostateczne rozwiązanie ? Przetrwają ci z grubą skórą. Dorosłości zaznają nieliczni. Małoletniość to piekło. Udręczenie jest młodością. Dorastanie to martyrologia. Pewnie, że alkowa, to nie jedyna inicjacja. Mierzymy się z ideologią. Siłujemy z filozofią. No...ale. Też byłem młody. Nieprawdopodobne. Lecz mam zdjęcia. Mogę udowodnić. Byłem. I słuchałem. Psychodelicznego rocka. Tatę i mamę. Kolegów diabełków. I miałem. Ją. Jedyną. Mam do tej pory. I żyję.