Noce waniliowych myszy. Wybór wierszy

To, że jestem fanką Bukowskiego ustaliłam już jakiś czas temu, teraz po prostu zagłębiam się w jego poezję coraz śmielej, a w planach mam także i jego prozę, już czeka na mnie przygotowana. "Noce waniliowych myszy" są najsłabsze z trójki którą do tej pory przeczytałam, może dlatego, że "Miłość to piekielny pies" i "O miłości" są jednak tematycznie związane z miłością, duchową mniej, fizyczną bardziej, ale jednak motywów kobiet jest zdecydowanie więcej, a tu sporo wyścigów konnych, które w ogóle mnie nie porywają, nie przepadam też za atmosferą (w ogóle sport z "użyciem" zwierząt nie wydaje mi się etyczny),polityki szczypta. Dużo więcej abstrakcji, której nie było w innych tomach, warstwa znaczeniowa była jedna, płytka, ale za to dosadna, tutaj zdarzało się, że nie wiedziałam o czym czytam. Bukowski to mistrz, wspaniałe są jego wiersze, ale jakoś pasują mi do niego te wszystkie dupy i kutasy, które początkowo mnie lekko szokowały, tu mi ich po prostu zabrakło, poezja ucierpiała. Część wierszy się oczywiście powtarza, ale niedużo, w niczym to zresztą nie przeszkadza. Warto czytać Buka, bo jest jedyny w swoim rodzaju, pisze prozę wierszem, powiedziałabym, takie krótkie opowiadanka, ludzkie tak bardzo, że aż do szpiku kości.