O piciu

Uwielbiam Bukowskiego. Tak po prostu. Mimo iż jego światopogląd często odbiega od mojego, to darzę szacunkiem jego swobodę wyrażania myśli, jego doskonale trafne opisywanie rzeczywistości, tej trudnej, a wyłącznie przez swój pryzmat. Niesamowicie duża doza dystansu do samego siebie pozbawiona jakiejkolwiek kokieterii, ja się jeszcze z tym nigdy u nikogo nie spotkałam poza Bukowskim. Sama mam taką manierę w życiu, pewnie dlatego tak mi do niego blisko, w myśl zasady, że lubimy ludzi podobnych do nas. "O piciu" to zbiór tekstów i wierszy dotyczących picia, obawiałam się, że będzie monotonnie, nie jestem koneserem, a jednak wcale nie było. Alkohol jest dla mnie praktycznie nieistniejącym tematem, piję bardzo rzadko, tylko wódkę i w zasadzie nie ma o czym mówić. Bukowski jest zaprzeczeniem, pije stale, wszystko. Urocze jest to, że on wcale nie stara się dorobić do tego żadnej filozofii czy ideologii. Pije, bo chce, bo może. Szanuję ludzi, którzy robią to, na co mają ochotę, bo po cóż innego nam to życie? Każdemu polecam robić to, co się lubi, tylko wtedy można osiągnąć prawdziwe szczęście. Opinia innych ludzi? Nigdy nie da się być szczęśliwym przejmując się nią albo w ogóle się nią interesując, o nią zabiegając. Bukowski przysporzył sobie fanów głównie przez fakt posiadania ich w dupie. W całej książce czuć ten vibe lekkości i prawdziwej wolności, niestety, okraszony utratą zdrowia, dobrego wyglądu czy możliwości seksualnych, o których też dosyć głęboko wypowiada się Bukowski. Dla niego seks i alkohol to w dużej mierze dwa elementy tej samej zabawy. Jak zawsze dużo płynów ustrojowych, jak Buk pisze o smrodzie to tak, że aż nam się robi niedobrze. Jestem przekonana, że gdyby Buk reklamował się np. na Tinderze, napisałby "I ain't for the weak ones". I takie są jego książki.